Żyjące tam zbiorowości podtrzymują się z pasterstwa, tedy przedmiotem pragnięcia są tychże pastwiska. O te przeszłe spory gnębią spięta z południem siatka Dinka Ngok i nordowi tułaczowie Misseriya, jacy w czasie kampanii pokojowej wzmacniali Chartum. Konkurencja między nimi o wjazd do wodzie natomiast pastwisk wytrwa od wieków, i specjalnie popierają ją dywergencje etniczne, kulturowe i religijne.

Niestety, nie udało się przeprowadzić referendum w sprawie przyszłości Abyei. Szeregi w Chartumie zaś Dżubie nie doszły do porozumienia, kto miałby prawo w nim uczestniczyć.

Ambarasem rozlegli się nomadowie. Patrząc na reakcję stałych współlokatorów Abyei na majową niewolę (niemal wszelcy uciekli na południe), nie sposób nie odnotować, że najwybitniej zainteresowany niedopuszczeniem do referendum był szereg Al-Baszira.

W kwietniu sudański prezydent sklecił południowcom ultimatum w sprawie owego regionu.

Al-Baszir zagroził, iż nie zaakceptuje niepodległości Sudanu Ognistego, jeżeli ten nie wyrzeknie się roszczeń wobec Abyei. Władze w Chartumie oświadczyły tychże, że chcą, by po ogłoszeniu suwerenności przez Sudan Gorący z graniczących z nim terytoriów ich kancie wycofały się amplitudy pokojowe ONZ. Tymczasem sekretarz ogólny organizacji Ban Ki-moon mniemał za określone przedłużenie mandatu “lazurowych kasków” o trzy miechy, do okresu, aż oba Sudany rozstrzygną spory terytorialne. Pozycjonowanie za pozostawieniem potęgi pokojowych przedstawił się w projekcie BBC World Today ambasador potęgi z Dżuby Ezekiel Gatkouth. Politycy z południa chcieliby innowacyjnej misji, której mandat dotyczyłby patrolowania międzysudańskiej ściany oraz warty populacji. Front duchowy Porozumienie pokojowe kończące ponaddwudziestoletnią kampanię domową na południu Sudanu, podczas której zanikło 1,5 miliona postaci, podpisano 9 stycznia 2005 roku. Oddało ono tej części kancie, zamieszkanej poprzez animistów zaś chrześcijan, ogromną autonomię. Centralnym czynnikiem zawartego szyku stała się zapowiedź referendum, w jakim mieszkańcy południa mieli zdecydować, czy pożądają społecznego państwa z muzułmańską północą.